Nazywam się Liwia Iwanowa.
Mam 21 lat i dużo kotów, które podobnie, jak pióra są moim słodkim nałogiem. W przypływach weny twórczej uwieczniam chwile na matrycy starego, dobrego Nikona. Opcjonalnie lubię też powyć do księżyca, acz nie zawsze wychodzi to na dobre sąsiadom i pozostałym domownikom. Mieszkam w małym miasteczku, które kocham całym sercem, jak i mój dom otoczony małym jeziorkiem, parkiem i źródełkiem z szeleszczącym wodospadem. Od kilku lat jednak oglądam ten widok zza okien. Czasami przyłapuje się szepcząc za światem z utęsknieniem, czasami tylko wgapiając wzrok w korony drzew.
Świat. Świat dawno o mnie zapomniał, dla niego nie istnieję. Już nie. Uznaję to za miły skutek uboczny moich decyzji, albowiem pozwala zacząć od nowa z czystą kartą. Pozostały mi nieliczne jednostki, więc pielęgnuje je, dbam i wpuszczam do klatki.
Ale to ja stąd uciekłam.
Nagle, zrywając się z miejsca tym samym pozostawiając wszystko, co było mi drogie.
Zapewne zwiędło i uschło niepodlewane. Oby tylko nie przywarło.
Nie wiem, co dokładnie tak mną wstrząsnęło. Nie powiodła się kolejna nędzna próba bycia sobą. Znów pozwoliłam panice zawładnąć umysłem. Lęk przed odrzuceniem ciepłego, bezpiecznego pancerza paraliżował doszczętnie jakiekolwiek poczucie siły oporu. Doń mogli strzelać choćby z kałacha. To niewiarygodnie silne i wytrzymałe bydle. Niestety podobnie, jak oni przebić się nie zdołali, tak i ja od wewnątrz tego nie potrafię. Perspektywa łgania nie tylko bliskich na co dzień, ale przede wszystkim siebie miotała mną do szaleństwa przez co i agresji w każdym tego słowa znaczeniu, a dodatkowy strach przed nieznanym zamykał mnie na klucz przed samą sobą...
Do dziś waham się, czy prowodyrem mojej ucieczki było moje niepowodzenie, czy świadomość, że oni naprawdę wieżą w tą iluzję.
Całe to gówno, jakie mnie dopadło przybrało postać bumerangu- miast go złamać, jedynie odrzucałam coraz silniej i silniej, aż w końcu coraz słabiej. Pewnego dnia nie zdążyłam złapać i powracając wbił się w moje ciało. Biegłam.
A może to siła pędu?
Po raz kolejny uciekłam, a tym razem na dobre, by permanentnie odratować cokolwiek ze mnie wówczas zostało, przez x czasu udając mechanika próbującego naprawić coś, co dawno nadawało się już tylko na złom. Ta prowizorka popsuła mnie jeszcze bardziej. Zgniotła gonitwą myśli, zatopiła w jej sztormie...
Byłam wrakiem. Porośniętym koralowcem, ale jednak wrakiem. Zardzewiałym, zgrzytającym wrakiem z którego demoniczne rybki uczyniły sobie domek. Patrzyłam, jak przemykają coraz odważniej w coraz ciaśniejsze zakamarki, skubią mój koralowiec żywiąc się jedynym pięknem, jakie mi pozostało. Były ładne, kolorowe, ale miały ostre zęby. Czasami przypływał zaprzyjaźniony rekin i rozszarpywał kilka. Lubiłam wtedy patrzeć na krew. Uspokajała mnie.
Czasami też przybywał z daleka wieloryb z opowieściami ze świata żywych. Słuchałam o ludziach tych bliskich i tych całkiem nieistotnych. Chciałam już tam być, śmiać się, bawić, zdobywać, uczyć- żyć. Zapytałam go kiedyś, czy pomoże mi wypłynąć, jest taki wielki i silny.
-Nie poruszę statkiem, póki wbitą ma kotwice.
Była tam.
Po raz pierwszy ją dostrzegłam.
Ciężka, potężna, osadzona, aż po samą szeklę w dodatku zardzewiałą.
Po raz pierwszy ją dostrzegłam.
Ciężka, potężna, osadzona, aż po samą szeklę w dodatku zardzewiałą.
Wyrywałam się, krzyczałam i wyłam. Kołysałam niebezpiecznie, a kiedy opadłam z sił zmęczonym okiem dostrzegłam pewną zmianę- rybek była już cała ławica.
Zawyłam ostatni raz.
Nie lubię się poddawać.
Nie lubię przegrywać, nie umiem odpuszczać.
Ale umiem pogodzić się z porażką i wyciągnąć z niej naukę tak, jak z dna wyciąga się kotwice.
Wiem, że to była tylko i wyłącznie moja wina i dopiero rozumiejąc to, coś we mnie pękło. Roztrzaskało na milion igiełek, które zszyły moje rany. Dno zadrżało, a ja korzystając z tej okazji wyrwałam się wreszcie z otchłani czarnej, jak dupa szatana.
Obecnie wraz z psychologiem staramy się dotrzeć do sedna i zadbać o to, bym mogła utrzymać się na powierzchni. Bym wróciła do świata żywych, a przede wszystkim poznała i nabrała swoich kolorów- nauczyła się być sobą.
Jestem ciekawa siebie i tego k i m jestem. Choć potrafię przeistoczyć siebie w słowa pisane tak, jak dziś, to wciąż przenikają się z iluzją codzienności.
Bytuję zatem gdzieś pomiędzy, lecz coraz wyżej. Czasami nawet, gdzieś tam w oddali, zdołam ujrzeć promień słońca. Wyobrażam sobie wtedy jego ciepło i zazdroszczę morskim falom. Staram się nie spoglądać w dół, choć i bez tego rybki czasem podpływają to powoli jednak się wynurzam, nabieram sił i uśmiechu.
Ten blog jest dla mnie nie tylko pamiętnikiem, ale przede wszystkim terapią.
Będę tu pisać o moich postępach, o słońcu i o deszczu, bombardować myślami, dzielić się pasją.
Teoretycznie wrak to wrak i nie da się go naprawić.
Na szczęście to była tylko metafora...
~*~

