Nazywam się Liwia Iwanowa.
Mam 21 lat i dużo kotów, które podobnie, jak pióra są moim słodkim nałogiem. W przypływach weny twórczej uwieczniam chwile na matrycy starego, dobrego Nikona. Opcjonalnie lubię też powyć do księżyca, acz nie zawsze wychodzi to na dobre sąsiadom i pozostałym domownikom. Mieszkam w małym miasteczku, które kocham całym sercem, jak i mój dom otoczony małym jeziorkiem, parkiem i źródełkiem z szeleszczącym wodospadem. Od kilku lat jednak oglądam ten widok zza okien. Czasami przyłapuje się szepcząc za światem z utęsknieniem, czasami tylko wgapiając wzrok w korony drzew.
Świat. Świat dawno o mnie zapomniał, dla niego nie istnieję. Już nie. Uznaję to za miły skutek uboczny moich decyzji, albowiem pozwala zacząć od nowa z czystą kartą. Pozostały mi nieliczne jednostki, więc pielęgnuje je, dbam i wpuszczam do klatki.
Ale to ja stąd uciekłam.
Nagle, zrywając się z miejsca tym samym pozostawiając wszystko, co było mi drogie.
Zapewne zwiędło i uschło niepodlewane. Oby tylko nie przywarło.
Nie wiem, co dokładnie tak mną wstrząsnęło. Nie powiodła się kolejna nędzna próba bycia sobą. Znów pozwoliłam panice zawładnąć umysłem. Lęk przed odrzuceniem ciepłego, bezpiecznego pancerza paraliżował doszczętnie jakiekolwiek poczucie siły oporu. Doń mogli strzelać choćby z kałacha. To niewiarygodnie silne i wytrzymałe bydle. Niestety podobnie, jak oni przebić się nie zdołali, tak i ja od wewnątrz tego nie potrafię. Perspektywa łgania nie tylko bliskich na co dzień, ale przede wszystkim siebie miotała mną do szaleństwa przez co i agresji w każdym tego słowa znaczeniu, a dodatkowy strach przed nieznanym zamykał mnie na klucz przed samą sobą...
Do dziś waham się, czy prowodyrem mojej ucieczki było moje niepowodzenie, czy świadomość, że oni naprawdę wieżą w tą iluzję.
Całe to gówno, jakie mnie dopadło przybrało postać bumerangu- miast go złamać, jedynie odrzucałam coraz silniej i silniej, aż w końcu coraz słabiej. Pewnego dnia nie zdążyłam złapać i powracając wbił się w moje ciało. Biegłam.
A może to siła pędu?
Po raz kolejny uciekłam, a tym razem na dobre, by permanentnie odratować cokolwiek ze mnie wówczas zostało, przez x czasu udając mechanika próbującego naprawić coś, co dawno nadawało się już tylko na złom. Ta prowizorka popsuła mnie jeszcze bardziej. Zgniotła gonitwą myśli, zatopiła w jej sztormie...
Byłam wrakiem. Porośniętym koralowcem, ale jednak wrakiem. Zardzewiałym, zgrzytającym wrakiem z którego demoniczne rybki uczyniły sobie domek. Patrzyłam, jak przemykają coraz odważniej w coraz ciaśniejsze zakamarki, skubią mój koralowiec żywiąc się jedynym pięknem, jakie mi pozostało. Były ładne, kolorowe, ale miały ostre zęby. Czasami przypływał zaprzyjaźniony rekin i rozszarpywał kilka. Lubiłam wtedy patrzeć na krew. Uspokajała mnie.
Czasami też przybywał z daleka wieloryb z opowieściami ze świata żywych. Słuchałam o ludziach tych bliskich i tych całkiem nieistotnych. Chciałam już tam być, śmiać się, bawić, zdobywać, uczyć- żyć. Zapytałam go kiedyś, czy pomoże mi wypłynąć, jest taki wielki i silny.
-Nie poruszę statkiem, póki wbitą ma kotwice.
Była tam.
Po raz pierwszy ją dostrzegłam.
Ciężka, potężna, osadzona, aż po samą szeklę w dodatku zardzewiałą.
Po raz pierwszy ją dostrzegłam.
Ciężka, potężna, osadzona, aż po samą szeklę w dodatku zardzewiałą.
Wyrywałam się, krzyczałam i wyłam. Kołysałam niebezpiecznie, a kiedy opadłam z sił zmęczonym okiem dostrzegłam pewną zmianę- rybek była już cała ławica.
Zawyłam ostatni raz.
Nie lubię się poddawać.
Nie lubię przegrywać, nie umiem odpuszczać.
Ale umiem pogodzić się z porażką i wyciągnąć z niej naukę tak, jak z dna wyciąga się kotwice.
Wiem, że to była tylko i wyłącznie moja wina i dopiero rozumiejąc to, coś we mnie pękło. Roztrzaskało na milion igiełek, które zszyły moje rany. Dno zadrżało, a ja korzystając z tej okazji wyrwałam się wreszcie z otchłani czarnej, jak dupa szatana.
Obecnie wraz z psychologiem staramy się dotrzeć do sedna i zadbać o to, bym mogła utrzymać się na powierzchni. Bym wróciła do świata żywych, a przede wszystkim poznała i nabrała swoich kolorów- nauczyła się być sobą.
Jestem ciekawa siebie i tego k i m jestem. Choć potrafię przeistoczyć siebie w słowa pisane tak, jak dziś, to wciąż przenikają się z iluzją codzienności.
Bytuję zatem gdzieś pomiędzy, lecz coraz wyżej. Czasami nawet, gdzieś tam w oddali, zdołam ujrzeć promień słońca. Wyobrażam sobie wtedy jego ciepło i zazdroszczę morskim falom. Staram się nie spoglądać w dół, choć i bez tego rybki czasem podpływają to powoli jednak się wynurzam, nabieram sił i uśmiechu.
Ten blog jest dla mnie nie tylko pamiętnikiem, ale przede wszystkim terapią.
Będę tu pisać o moich postępach, o słońcu i o deszczu, bombardować myślami, dzielić się pasją.
Teoretycznie wrak to wrak i nie da się go naprawić.
Na szczęście to była tylko metafora...
~*~

A to mnie zaskoczyłaś. Ja też zbieram pióra, ba, nawet sprawiłam sobie tatuaż takowego. Nie wiedziałam, że łączy nas coś takiego c:
OdpowiedzUsuńCzytając Twoją notkę zaczęłam zastanawiać się nad jednym: nie myślałaś nad pisaniem wierszy? Świetnie operujesz metaforami (z których ja, jako człek o prostej emocjonalności, niewiele rozumiem), choć powiem szczerze, nie spodziewałam się takiego stylu wypowiedzi po osobie wypowiadającej się raczej jasno, klarownie i na temat. Zaskoczyłaś mnie.
Mam nadzieję, że ten blog będzie spełniał dla Ciebie swoją rolę. Być może będzie to zbyt osobiste pytanie, jeżeli nie chcesz to oczywiście nie odpowiadaj, ale cóż takiego nęka Twoją duszę?
Wiem, że nie należę do osób zbyt subtelnych, dlatego z gruntu musisz mi wybaczyć tak banalne pytania.
Życzę Ci odnalezienia spokoju umysłu, będę tutaj zaglądać <3
Mam wytatuowane pióra :')
OdpowiedzUsuńPróbowałam swoich sił w wierszach, mam jednak przykrą tendencję do rymów częstocjowskich. Co do metafor o wiele łatwiej mi przede wszystkim w ten sposób pisać, szczególnie o trudnych dla mnie sprawach. Co zabawne odnoszę też wrażenie, że w ten sposób pomagam komuś zrozumieć, co mam do przekazania. Pisałam Ci, że mam wielki problem z opisywaniem uczuć/emocji oraz pozostałych swer subtelnych stąd wybór metafory. Mam nadzieję, że to pozytywne zaskoczenie i dziękuję <3
Pytasz, co nęka moją duszę. Opisana przeze mnie niemożność bycia sobą. Wyobraź sobie, że rodzisz się nagle, jako 16letnia osoba. Żyjesz przez trzy dni po kilka minut, a następnie zostajesz zepchnięta gdzieś w tył głowy, gdzie uświadamiasz sobie, że istniałaś już przed owymi narodzinami, tylko nie miałaś tego świadomości. Ale od teraz masz. Od 6 lat.
A teraz sobie wyobraź, że masz narzeczonego od lat trzech.
Nie, nie Ty. Ten... ktoś go ma. I on kocha tę iluzję, choć to nie iluzja kocha jego.
Nie masz odruchów motorycznych charakterystycznych dla każdego z osobna, nie posiadasz mimiki, reakcji, żadnych werbalnych kwestii. Nie umiesz reagować, ani posługiwać się ciałem. Jesteś tylko myślą i słowem pisanym, a nawet wtedy, kiedy otrzymałaś na moment głos byłaś w stanie tylko nim się posługiwać. Bałaś się sięgnąć choćby ręką po fajki z obawy przed utratą wszystkiego. Ciało, jakim teoretycznie dysponowałaś było ciężałe, zmęczone, chodzenie sprawiało Ci okropny wysiłek, byłaś niezdarna. Nie umiesz w tym funkcjonować. Co więcej Twoje postrzeganie wielokrotnie skrajnie różni się od tego, z czym się spotykasz co rodzi kolejne blokady i wzmacnia lęk przed okazaniem siebie.
Z czasem zaczynasz poważać swoje człowieczeństwo. Nie myślisz o sobie, jako "kto", a "co".
Masz wrażenie, jakby to nie było Twoje miejsce, jakiś żart, absurd, mało śmieszny dowcip. Nie masz pojęcia, co tu robisz i po cholerę. Zupełnie tak, jakby Darth Vader pojawił się w Startreku.
Nie ma Cię.
Niezależnie od tego, jak głośno krzyczysz.
To gnębi moją duszę.
Dziękuję, tego mi najbardziej potrzeba <3
P.S: Opisując w komenatrzach u Ciebie moje reakcje czy zachowania są to zachowania maski. Piszę ja, bo bądź co bądź to jakaś dziwna część mnie.
:'D Pozwól, że zadam Ci pytanie, które wielokrotnie mi zadawano: jakie znaczenie ma dla Ciebie symbol pióra?
OdpowiedzUsuńJak najbardziej rozumiem. Ważne, żeby pomagało Ci wyrażanie siebie w ten sposób - dopóki jest skuteczny, to znak, że spełnia swą rolę.
Pytałam, gdyż dla mnie język porównań, alegorii i metafor brzmi jak instrukcja obsługi mikrofalówki napisana po chińsku. W tym aspekcie jestem zupełnie emocjonalnie ułomna, bo nie docierają do mnie żadne aluzje i odwołania do empatii. Dlatego przepraszam, ale nie jestem w stanie wyobrazić sobie uczuć i sytuacji, o których napisałaś, gdyż są mi totalnie obce.
Stąd też zapytam dalej: czy masz na myśli jakiś rodzaj depersonalizacji, która Cię dotknęła? Nie potrafisz okazywać otoczeniu żadnych emocji?
Każdy przywdziewa maski. Społeczeństwo bardzo często wypowiada się o takich osobach per "dwulicowi", ale w takim razie każdy byłby dwulicowy. Maski, choćby nie wiem jak często zmieniane, są tym, co składa się na tożsamość osoby. To nie jest coś odosobnionego. To wciąż ta sama osoba.
Pióra fascynują mnie od zawsze i choć czuję do nich z jakiegoś powodu specyficzny rodzaj przynależności do dnia dzisiejszego nie potrafię jednoznacznie określić skąd owe, głębsze znaczenie personalne. Ponadto są mi bliskie również w aspekcie sentymentalnym. Pewnego dnia szukając nieomal zginęłam, a wówczas na mojej drodze pojawiła się pewna istota, z biegiem czasu odeszła pozostawiając otwarte oczy i ogrom wiedzy. Od tamtego momentu nie sięgam dna- zawsze, kiedy dzieli nas milimetr odległości pojawia się ktoś, kto sprawia, że zaczynam wspinać się na ponów na wyżyny jeszcze wyżej aniżeli przed upadkiem. Nie są to zwykli ludzie.
OdpowiedzUsuńNie masz za co przepraszać, nie widzę ku temu absolutnie żadnego powodu. Moje metafory podobnie, jak ja nie mają zbyt większego związku z emocjonalnością. Nie znajdziesz w nich również drugiego dna. Są to sprawy przełożone na metaforę dosłownie. Jeśli piszę wrak, oznacza, że czuję się, jak wrak. Wrak porośnięty koralowcem oznacza ni mniej ni więcej, iż każde złe doświadczenie wzbogaca nas i czyni piękniejszym.
Nie posiadam depersonalizacji. Nie mam ani urojeń ani halucynacji- rymy częstochowskie mode on.
Maska/pancerz- zwał, jak zwał nie jest mną i nie przypomina mnie w choćby jednym procencie. Niegdyś może i służyło to, za maskę, lecz na przestrzeni lat utwardziło się do rozmiarów niemal osobnej świadomości. To po prostu autopilot, lustro, którego w żaden sposób nie potrafię wyłączyć. Jeżeli już cokolwiek doń przenika, jest jedynie akcją. Reakcja pozostaje iluzji, a iluzja nie radzi sobie z reagowaniem, więc odcina mnie jeszcze silniej. Nie radzi sobie, albowiem jesteśmy skrajne. Nie jest również w pełni świadomą istotą- wszelkie doświadczenia życiowe, nauki przejmuję ja. Ponadto wszystkie kwestie motoryczne, których ja nie posiadam i zktórymi ja mam problem, jak: intonacja głosu, sposób mówienia, gestykulacja, mimika, sposób reakcji oraz im podobne są zlepkiem wszystkich napotkanych osób z charyzmą powyżej przeciętnej.
Sama siebie zapytaj proszę o to, jakie masz podejście do kukiełek, sztucznego tłumu.
A teraz sobie wyobraź, że ludzie identyfikują to z Tobą, choć nie dość, że nie jest to prawdą to w dodatku nie masz jak o tym im powiedzieć.
Próbowałam medytacji, ćpałam szisze- skutek medytacji nie przenikał muru, a po sziszy boli mnie głowa. Obecnie mam zamiar przetestować melisę oraz hydroksyzynę, jaką przepisze mi psychiatra. Liczę jednak na terapię. Nie wyobrażam sobie życia na ciągłych wspomagaczach.
Ah, poniekąd podzielam Twoje doświadczenia i lepiej przychodzi mi zrozumienie Twojego sentymentu wobec piór. Wprawdzie nie powiedziałaś jakie sytuacje się nań złożyły i nie chcę wnikać w tak osobistą sferę, ale wydaje mi się, że wiem o czym mówisz. U mnie pióro pojawiało się w różnych sytuacjach i sygnalizowało coś istotnego. Pamiętam np. jak podczas harkorowej (bo tylko takie odbywają się z moim udziałem, jeśli już w ogóle mają miejsce) kłótni z moją przyjaciółką i współlokatorką zarazem, zanim doszło do rękoczynów (!) pomiędzy nas na ławkę opadło spokojnie białe, puchate piórko. Podobnych sytuacji zdarzyło się jeszcze kilka-kilkanaście-kilkadziesiąt.
UsuńRozumiem. Choć wciąż ciężko jest mi ogarniać tego typu przenośnie i nawet jeśli biją po mordzie swą oczywistością, to czuję się zobligowana do dociekań pod tytułem "Co autor miał na myśli i czy na pewno to?" :'D
Tak po prostu sobie skojarzyłam, bo mówisz, że korzystasz ze wsparcia terapeuty i tak wywnioskowałam z treści wypowiedzi. Jak zatem inaczej to nazwać? Swego rodzaju rozdwojeniem jaźni?
Widzisz, ja wychodzę z założenia, że wszystko, co tworzymy w związku z sobą (w tym to, co nazywa się "maską") i co pochodzi od nas, jest też naszą częścią. Wierzę, że nawet mnogość osobowości, tak jak głowy mitycznej hydry, wyrastają z tego samego rdzenia i są zmuszone do koegzystencji.
Nadal średnio do mnie dociera to, co masz na myśli, być może dlatego, że nie jestem w stanie pojąć tego, co przeżywasz i z czym to wiąże się dla Ciebie. Stąd wybacz te bezpośrednie pytania i wnioski, nawet jeśli są niesłuszne c':
"A teraz sobie wyobraź, że ludzie identyfikują to z Tobą, choć nie dość, że nie jest to prawdą(...)" - wiesz, ludzie zawsze coś będą z Tobą identyfikować, bo to jest normalne. Widzą maskę i kojarzą Cię z maską, tak to działa, że człowiek lubi złudzenia, gdyż codziennie stanowią stały element ich rzeczywistości i punkty odniesień. Z czymś muszą Cię kojarzyć, nawet jeśli jest to coś nieprawdziwego.
Nie dziwię Ci się wcale. Hydroksyzyna, tabsy, jakieś peruwiańskie fajki pokoju z koką i inne haluny, to wszystko to tylko półśrodki. Na Twoim miejscu pewnie też liczyłabym na terapię nastawioną nie na leczenie skutków, a przyczyn.
Nie jest to kwestią tajemnicy państwowej.
UsuńW dość młodzieńczym, w zasadzie dziecięcym okresie swojego życia zaczynałam rozumieć kwestie na temat których nie posiadałam żadnej wiedzy ksiązkowej, czy z życia wziętej. Po prostu moje spostrzeżenia okazywały się trafne, choć pochodziły z przysłowiowej dupy. Nie miałam pojęcia skąd to wiem- po prostu to wiedziałam, jednak owe idee rodzące się w głowie istniały na poziomie ujmijmy to: subtelnym. Trudno to wytłumaczyć, albowiem sama tego do dziś nie rozumiem. Posiadały wygląd myśli pierwotnej nieprzefiltrowanej przez mózg. Czasami były obrazem, dźwiękiem, zapachem, czy uczuciem, jednak nigdy słowem. Gubiłam się w tym wszystkim, wariowałam niemal nie mogąc wypowiedzieć się w danej kwestii. Nie umiejac. I wówczac pojawiła się ktoś, kto ubrał w słowa moje myśli dokładając do tego swoje pięć groszy osobistej wiedzy. Nadal mam z tym problem, ale przekazując mi słowa, dziś potrafię się wypowiedzieć w danych kwestiach. Są to najczęściej zdania proste, plączę się, rozpraszam, ale w końcu udaje się przekazać, co mam do przekazania. Całą resztę od tamtego momentu opisałam. Mam nadzieję, że o to chodziło.
Pióra pojawiają się niemal zawsze, kiedy opuszczam dom. Nie uznaję tego, za coś niesamowitego- ptaki są wszędzie, a pióra w parku to norma. Jakkolwiek to jednak zabrzmi w pobliżu piór czuję dziwny rodzaj energii. Nie potrafię tego wyjaśnić, przejawia się to na zasadzie wibracji w okolicach klatki piersiowej. Uspokaja mnie i przez krótkie sekundy, ale jednak, jestem sobą.
Są również nieocenionym nośnikiem, można w nich ulokować energię czy uczucia obdarowując nimi bliskich. Nie raz słyszałam, że przy dodytku można odczuć podobny rodzaj wibracji do spotykanego przeze mnie.
Nie nazwałabym tego rozdowjeniem jaźni. Bardziej naroślą i skutkiem ubocznym. Mam świadomość, iż jest to pewna część mnie i to mnie frustruje, bo nie jest mną. Ja po prostu chcę być sobą- to jest mój priorytet. Chcę się naprawić, wrócić do szkoły, zapisać się na zajęcia rozwijające moje talenty, chcę żyć. I nie boli mnie to, że ludzie tworzą opinię na mój temat, boli mnie, że tworzą na temat jakiegoś tworu i identyfikują ze mną. Niech sobie myślą co chcą i płodzą choćby i herezje w swojej głowie odnośnie mojej osoby, super, ale po poznaniu mnie.
Mnie prawdziwej.
Chyba już rozumiem co masz na myśli. Dziękuję, że podzieliłaś się tym ze mną. Jestem przekonany, że każdy człowiek jest niepowtarzalny i nosi w sobie ogromny, przeważnie niewykorzystany potencjał. Zastanawia mnie tylko z jakich powodów owy potencjał skierował Twoje kroki do na kozetkę w gabinecie terapeuty. Bo, jak rozumiem, w parze z tymi przebłyskami świadomości i transcendentalnej wiedzy wiąże się to, co sprawia Ci ból.
OdpowiedzUsuńCóż, myślę, że sama doskonale wiesz, że ludzie i tak nigdy nie nabędą obiektywnej wiedzy na Twój temat. Myślę, iż nie jest możliwe poznanie kogoś od absolutnie prawdziwej strony. W istocie znamy tylko wycinek osobowości innych ludzi.
Niemniej życzę Ci, abyś spełniła swoje cele i będę Ci gorąco w tym kibicować.
Jak mniemam nieudolność adaptacji myśli jest pokłosiem zepchnięcia jaźni na drugi plan, i o ile owa wiedza niejednokrotnie płodziła armie bolączek, nie ona przywiodła pod drzwi specjalistów. Wyręczyła ją Opieka Społeczna, która namiętnie prześwietlając mą skromną osobę, poczęła straszyć zakładem zamkniętym. Wówczas żyłam w przeświadczeniu, iż spektakularnie radzę sobie z wszelkimi mentalnymi niesnaskami, co z oczywistych względów nie miało racji bytu, albowiem nawracały ze wzmożonym rozmachem. Nie mniej wszczynana walka, a także czysto iluzoryczna victoria obdarzała siłą, pozwalała kroczyć z uniesionym czołem, spojrzeć sobie w oczy...
UsuńWszystko jednak posiada swój subiektywny, bezpieczny pułap. Przy mojej granicy czyhał obłęd, a zatracając się z nocy na noc nieomal go przekroczyłam.
Pozostały mnie resztki.
Nie mając już absolutnie nic do stracenia, włącznie z dumą, był mi dupoko w głębie wariant psychiatryka, przyjęłam więc ofertę OPS'u.
Dziękuję z całego serca <3
P.S: ,,Jestem przekonany"?
Omatko, opieka społeczna, jak ja nie lubię dziadów... Średnio wierzę w ich wyznaczniki rzeczywistości i umiejętność rozpoznawania (a także skutecznej ingerencji) w problemy rodzinno-wychowawcze i im podobne.
OdpowiedzUsuńRozumiem o co chodzi.
Nie ma za co, serio, trzymam kciuki za Twoją rekonwalescencję i spokój. Myślę, że jesteś w stanie go osiągnąć.
"Jestem przekonany" w jakim sensie?
Pamiętaj proszę, iż nie tyle pracownicy (choć oczywiście zdarzają się kwiatki) są winni, a absurdalne przepisy.
UsuńW dzisiejszych czasach jestem wdzięczna każdemu objawieniu życzliwości, naprawdę. Choć robię to przede wszystkim dla siebie miło jest mieć świadomość, że ktoś nas dopinguje w poczynaniach. Będę zatem dziękować do usranej <3
Napisałaś ,,Jestem przekonany" chciałam się po prostu wywiedzieć dlaczemu.
Ależ ja nie miałam na myśli szeregowych pracowników! Oni przeważnie są tylko trybikami w wielkiej maszynie.
OdpowiedzUsuńMożesz mi wierzyć, choć to może zabrzmieć niewiarygodnie, ale na świecie jest wielu życzliwych ludzi.
Sama chciałabym wiedzieć dlaczemu :'D Zwykła literówka, nawet nie zauważyłam.
Racja. I szkoda mi co poniektórych, albowiem spotkałam osoby wkładające w swą pracę całe serce. Niejako podchodzący do niej z powołaniem. Bezradność wobec wiążącej ich umowy musi być bolesna.
Usuń